Zhordi Krujf mori pjesë në podkastin e njohur ‘Stick to Football’, të drejtuar nga Geri Neville, Roi Kin, Xhemi Karragher, Ian Urajt dhe Xhill Skot. Ai foli nga zemra për një ngjarje që e shënoi përgjithmonë, sëmundjen e vajzës së tij Danae.
Geri Neville komentoi se pati një periudhë kur Zhordi dukej sikur ishte zhdukur: “Ishte pak misterioze dhe thoshe se askush nuk e dinte çfarë po ndodhte në jetën tënde dhe çfarë kishte ndodhur me familjen tënde.”
“Isha në Barcelonë. Ne kishim fituar La Ligën dhe prita deri të nesërmen. E kisha planifikuar tashmë paraprakisht, por prita deri të nesërmen, pasi fituam La Ligën, për të shkuar te presidenti dhe për t’i thënë: ‘Dëgjo, ndiej se kaq është. E kam bërë pjesën time. Ne fituam La Ligën dhe kaq është.’ Po flisja me klubet për t’u rikthyer në karrierën e trajnerit dhe një nga ato ditë përjetova momentin më të vështirë të jetës sime, kur zbulon se vajza jote ka kancer. Pastaj duhet të marrësh vendime. Në futboll, ne gjithmonë mendojmë se futbolli është gjithçka. Ankohemi, jemi me humor të keq, jemi me humor të mirë kur fitojmë, të gjitha këto gjëra. Dhe mendojmë se është gjëja më e rëndësishme në botë. Por pastaj realiteti të godet si një ton tullash. Tani i shoh gjërat ndryshe nga ç’i shoh më parë. Nuk pashë asnjë ndeshje për më shumë se një vit. Nuk isha… E shikoja pesë minuta, e fikja dhe mendja ime nuk ishte aty. Mendja ime ishte e përqendruar vetëm te të qenit atje me vajzën time, operacioni, kocka, vendosja e implanteve të titanit, kimioterapia…”
“Babai im ndërroi jetë. Por me babain tim, jam në paqe. Për mua, ky është rendi i duhur: gjyshi, babai, djali dhe më pas. Ky është rendi normal. Me gjërat e tjera, nuk kam paqe. Kështu që mendoj se isha gjithashtu, në një farë mënyre, shumë i zemëruar me botën.” Duke thënë, ‘Kjo nuk është e drejtë. Kjo nuk duhet të ndodhte. Unë duhet të jem ai që do të iki, jo ajo.’ Por pastaj ka një moment kur duhet të zgjohesh dhe të thuash, ‘Nuk mund të ankohem, sepse ajo është këtu.’ Dhe pastaj shoh të tjerë që kanë humbur vajzat e tyre. Dhe kush jam unë që të zemërohem? Nuk mund të jem i zemëruar. Duhet të jem mirënjohëse. Gjë që ndoshta është ajo ku kam qenë për një kohë tani. Përpara saj, e di, duhet të jesh i fortë sepse edhe ajo duhet të jetë pozitive dhe të besojë, e di, dhe ti duhet të jesh… mirë, të jemi të sinqertë, ajo ndoshta është më e fortë se unë”.
Në atë moment, Danae, vajza e Zhordit, hyri në studio, duke buzëqeshur. “Jam shumë mirë dhe e shëndetshme, që është gjëja më e rëndësishme,” tha ajo, duke iu drejtuar babait të saj dhe duke i thënë butësisht: “Mos qaj.”
Diagnoza e kancerit ishte pothuajse aksidentale. “Shkuam në spital një të premte pasdite sepse gjuri i saj po bllokohej. Shkuam në pritje dhe na thanë se takimi ishte të enjten, dhe pikërisht kur po bëheshim gati të shkonim në shtëpi, papritmas dëgjova një zë dhe ishte Pako Bioska, mjeku nga Çelsi të cilin nuk e kisha parë prej shumë vitesh. Folëm për 15 minuta. Dhe pastaj mjeku që duhej të shihnim, Ramon Kugat, ekzaminoi gjurin e vajzës sime, dhe mbaj mend që e shikova atë dhe ai mbylli sytë për 30 sekonda.
Mendoj se ai ndoshta po mendonte: ‘Në rregull, si do ta them këtë?’ Dhe pastaj ai tha: “Nuk mendoj se është gjuri, dhe dua ta studioj pak më shumë këtë.” Pas analizave, na dhanë lajmin: “Ajo ka kancer.” Atëherë jeta ime ndryshoi.
PANORAMASPORT.AL
Te lidhura
