Mes Barcelonës dhe Realit të Madridit nuk mund të jetë kurrë një ndeshje normale. Rivaliteti sportiv nuk është pothuajse asgjë në krahasim me gjithçka tjetër, me sfidën midis Real Casa dhe pavarësisë katalanase.
Më shumë se dy qytete dhe dy ekipe, ato janë dy botë të ndryshme që përplasen, dy universe paralele që të paktën dy herë në vit kalojnë orbitat e tyre. Me gjithçka që përfshin. Sigurisht, nuk duhet pritur shumë nga dy trajnerët e sotëm nga pikëpamja verbale.
Hansi Flik është shumë i zënë duke u përpjekur të shpëtojë çfarë mund të shpëtohet nga formacioni dhe të dëmtuarit, ndërkohë Çabi Alonso e ka bërë punën me të qënit në vendin e parë Por në të kaluarën e afërt trajnerët, menaxherët dhe lojtarët kanë qenë protagonistë të shkëmbimeve të panumërta të batutave therëse. Këtu janë disa shembuj.
“ATA NUK JANË SPANJOLLË” Finalja e Copa del Rey 1990, fitore 2-0 për blaugranat. Çendo, kapiteni i Realit të Madridit, u shfaq para gazetarëve dhe qëlloi: “Ata që fituan nuk janë as spanjollë”. Pastaj ai duhet të korrigjojë veten: “Doja të thosha se një pjesë e tifozëve të tyre nuk e konsiderojnë veten spanjollë, nuk po i referohesha lojtarëve apo klubit”.
“KLASIKJA, NJË ORGAZMË” Kur erdhi koha për të rinovuar kontratën e Pep Guardiolës pas gjashtë titujve të fituar në një vit, Presidenti Laporta u pyet nëse ai nënshkrim ishte titulli i tij i shtatë. Presidenti përgjigjet: “Jo, është e teta sepse e shtata është fitorja 6- 2 ndaj Real Madridit”. Pak kohë më vonë, Luis Enrike gjithashtu iu përgjigj një pyetjeje në lidhje me atë 6-2 duke e quajtur atë “një orgazmë futbolli”.
“DARKAT E SUAREZ” Cristiano Ronaldo hyn gjithashtu në historinë e gjembave Real-Barça. Në periudhën e modës maksimale të MSN (Mesi-Suarez-Neimar) portugezi përgjigjet: “Darkat, puthjet dhe përqafimet mes tyre janë të padobishme. Fitova tituj me Manchester United dhe nuk fola me Ferdinand, Gigs dhe Skols. Nuk kam nevojë të shkoj në darkë me Benzeman ose të ftoj Beil në shtëpinë time.”
“KURRË ME KËMISHËN E BARDHË” Në vitet ’90 Hristo Stoichkov, pavarësisht se vinte nga Bullgaria, u bë flamur i Barcelonizmit, duke shkuar aq larg sa të thoshte një ditë: “Vërteta më neverit. Nuk do të më shihni kurrë të veshur me këmishën e tyre të bardhë”.
Te lidhura
