Mesfushori sulmues apo sulmues që ndihmon mesfushëm. Quajeni si të doni, por ai është Belingam. Më në fund, pas një përpjekjeje të dështuar në derbi, Xhud është gati. Pas asaj katastrofe, ai luajti 14 minuta në Almati dhe 30, tashmë në një nivel më të mirë, kundër Vijarreal. Tani ai ka pasur dy javë stërvitje të forta me Çabi Alonson dhe gjithçka tregon se ai do të fillojë te Getafe.
Një zgjidhje e supozuar për Madridin dhe një problem i supozuar për trajnerin. Mesfushori sulmues është lojtari më simpatik në një ekip, ai merr vendimet më të mira, është më tërheqësi dhe shpesh më miqësori me median. Kjo është arsyeja pse ekziston një tundim pothuajse i papërmbajtshëm për t’i nënshkruar ata, edhe nëse nuk përshtaten gjithmonë në ekosistemin e një ekipi. Isko te Madridi mund të shkruante një traktat mbi këtë.
Ai ishte ndoshta organizatori më i pastër i dekadës së fundit, dhe as ditët e para të Ançelotit dhe as ata që erdhën pas tij nuk krijuan një rol që i përshtatej në mënyrë të përkryer. Ai do të kishte nevojë, siç ka te Betis , për të formuar ekipin rreth tij, duke e bërë atë qendrën e atij universi, por Madridi kishte shumë yje, me Kristianon, Benzeman dhe Beilin aq shumë përpara në renditjen e skuadrës saqë pothuajse detyruan një formacion të përjetshëm 4-3-3. Kështu që ai shkëlqeu në disa raste, por nuk mundi të gjente vazhdimësi. Largimi i tij si mesfushor vetëm sa ia preu krahët.
PANORAMASPORT.AL
Te lidhura
